توده گرانیتوئیدی میشو در شمال غربی کوه های میشو و جنوب غربی فروافتادگی فشاری مرند رخنمون یافته است. پاراژنز کانی شناسی این توده شامل کوارتز بی شکل تا نیمه شکلدار، فلدسپار پتاسیم به دو فرم میکروکلین با ماکل مشبک و ارتوکلاز بی شکل تا نیمه شکلدار، دو نسل بیوتیت و زیرکن، پلاژیوکلاز نیمه شکل دار تا شکل دار با ترکیب الیگوکلاز، آلبیت، اپیدوت ماگمایی، تیتانیت و آپاتیت است. یک نسل از زیرکن ها و بیوتیت ها ویژگی های رستیتی نشان می دهند. نمونه های توده از بافت های شاخص تاثیر فشار حین تبلور (نظیر بافت میرمکیتی، سمت یافتگی ضعیف کانی های میکا، تکه های میکروکلین درون ارتوکلاز) تشکیل شده اند. نمونه های توده ویژگی های ژئوشیمیایی محیط های همزمان با برخورد و S نوع را نشان داده و نابرجایند. توده در منطقه ای به شدت گسلی واقع شده، و سن نسبی توده پالئوزوئیک است. سنگ خاستگاه توده مخلوطی از متاگریوک و متاپلیت است. ویژگی های صحرایی، کانی، شناسی، ژئوشیمیایی توده، وجود برونبوم های غنی از میکا در سنگ های توده در کنار توده های نعل اسبی، صعود سریع در اثر دایکی شدن با انتشار شکستگی را به عنوان سازوکار اصلی انتقال مذاب و باقی ماندن دو نسل زیرکن و بیوتیت در سنگ های توده را نشان می دهد. از اینرو فرایند گنبدی شدن در جای گیری توده و سرشتی های آن تاثیر ناچیزی داشته است.

باتولیت گرانیتوئیدی نوع S شیرکوه یزد از سه واحد اصلی گرانودیوریت، مونزوگرانیت و لوکوگرانیت تشکیل شده است. جدایش کانی های رستیتی از مذاب ابتدایی که با تبلور جدایشی ادامه یافته است از مهم ترین عوامل تنوع ترکیبی مشاهده شده در باتولیت محسوب می شود. انبوهه هایی از بیوتیت های کوچک با محتوای Xmg بالاتر، در مقایسه با بیوتیت های ورقه ای میزبان، برونبوم های سورمیکاسه؛ مجموعه کانیایی بیوتیت ± سیلیمانیت؛ کردیریت با محتوای بسیار پایین (<0.5wt%) Na2O و مراکز یکنواخت و کلسیک پلاژیوکلاز از مهم ترین رستیت های شناخته شده در بخش های مافیک تر گرانیت شیرکوهند. به علاوه زیرکن، آپاتیت و مونازیت نیز که به صورت ادخال در بیوتیت یافت شده اند، می توانند به عنوان رستیت در نظر گرفته شوند. شواهد ژئوشیمیایی نیز همانند بررسی های سنگ شناختی حضور این کانی های رستیتی را تایید می کند. بر اساس این شواهد به نظر می رسد گرانیت شیرکوه از آناتکسی پوسته بالایی و اصولا از طریق واکنش های شکست بیوتیت تشکیل شده است.

کاتیون های Mg ، Fe و Al در کانی بیوتیت به فرایندهای ماگمایی حساس هستند. از این رو از کانی بیوتیت در بررسی پتروژنز توده های گرانیتوئیدی استفاده می شود. در این تحقیق از ترکیب شیمیایی کانی بیوتیت برای بررسی ویژگی های ژئوشیمایی و پتروژنز سنگ های نفوذی کمپلکس بروجرد در بخش شمالی زون سنندج - سیرجان استفاده شده است. نمونه های بیوتیت در مقاطع صیقلی گرانیتوئید های قدیمی با سن حدود 120 میلیون سال و گرانیتوئیدهای جوان با سن بین 60-70 میلیون سال به روش تجزیه نقطه ای (EPMA) و بیوتیت های خالص جدا شده از سنگ به روش XRF بررسی شد. نتایج تجزیه بیوتیت به هر دو روش نتایج مشابهی را نشان دادند.کانی بیوتیت در نمونه های با سن مختلف خصوصیات متفاوتی نشان داده و به خوبی دو گروه سنی از یکدیگر متمایز می شوند. بر اساس مقادیر کاتیونی Ti، Fe2+، Fe3+،,Mn  Mg و Al بیوتیت های گرانیتوئیدهای جوان بروجرد در ترکیب خود دارای منیزیم بیش تری نسبت به بیوتیت های سنگ های قدیمی هستند. مهم ترین تفاوت بیوتیت در این واحد های سنگی در مقدار Al کل و نسبت Fe/Fe+Mg است. بیوتیت های متعلق به گرانودیوریت و کوارتزدیوریت های جوان بین دو قطب آنیت و فلوگوپیت قرار گرفته اند و دارای مقدار2.48 Al  تا 2.74 اتم در هر واحد فرمول و نسبت Fe/Fe+Mg بین 0.375 تا 0.600 هستند. بیوتیت در گرانیتوئیدهای قدیمی بین دو قطب آنیت و سیدروفیلیت قرار می گیرد و مقدار Al از 2.76 تا 3.69 اتم در هر واحد فرمول و Fe/Fe+Mg بین 0.597 تا 0.720 است. بر اساس ترکیب بیوتیت ها، گرانیتوئیدهای جوان و قدیمی کمپلکس بروجرد عمدتا در محدوده مربوط به گرانیتوئیدهای کالک آلکالن قرار می گیرند و این گرانیتوئیدها به ترتیب نوع I و نوع S هستند و در فوگاسیته اکسیژن متفاوتی تشکیل شده اند.

ترکیب شیمیایی کانی بیوتیت در سه نوع متفاوت از گرانیتوئیدهای مشهد، یعنی گرانودیوریت، مونزوگرانیت و لوکوگرانیت در شمال شرق ایران توسط الکترون میکروپروب و مقادیر Fe2+ و Fe3+ آن از طریق روش شیمی تر تعیین شد. گرانیتوئیدهای مشهد به لحاظ ژئوکرونولوژی و پترولوژی به دو فاز گرانیت های G1 و G2 گروه بندی شده اند. نتایج میکروپروب نشان می دهد نمونه های بیوتیت در لوکوگرانیت های G2 نسبت به نمونه های بیوتیت در گرانیت های G1 دارای مقادیر آهن کل بیشتری هستند. افزون بر این، حالت اکسیداسیون آهن که از طریق شیمی تر تعیین شد نشان می دهد نسبت (Fe3++Fe3+/( Fe2+ در بیوتیتG2  0.10 است که دلالت بر شرایط نسبتا احیا در زمان تبلور دارد در صورتیکه، این نسبت در نمونه های بیوتیت گرانیت های G1 به ترتیب 0.18 و 0.23 است که اشاره بر شرایط اکسیدان بیشتر دارد. بارزترین ویژگی ترکیب بیوتیت در گرانیتوئیدهای مشهد تفاوت در محتوای آلومینیم کل و در نسبت (Fe/(Fe+Mg آنهاست. در نمودار چهار ضلعی آنیت – سیدروفیلیت – فلوگوپیت – ایستونیت (ASPE) که بر پایه پارامترهای بالا طراحی شده، نمونه های بیوتیت در گرانیت های G1 و G2 دو روند مشخص و بدون پوشش را به نمایش می گذارند. هر یک از روندها با یک روند فزاینده آلومینیوم کل در برابر مقادیر نسبتا محدود (Fe/(Fe+Mg مشخص می شود. مقادیر آلومینیوم کل بیوتیت در گرانیت های G1 در محدوده 2.8 تا 3.1 در حالیکه در گرانیت های3.3 G2  تا 3.6 اتم در واحد فرمولی (apfu) است. مقادیر Fe/(Fe+Mg) بیوتیت در گرانیت های G1 در محدوده 0.52 تا 0.59 که بطور چشمگیری کمتر از مقادیر گرانیت های G2 یعنی 0.67 تا 0.72 است. روند مقادیر فزاینده آلومینیوم کل در برابر مقادیر ثابت Fe/(Fe+Mg) در بیوتیت نسبتا متداول است و در توده های گرانیتی متعدد در جهان مشاهده شده و آن را به مشارکت های مواد آلومینیوم دار احیا شده پوسته فوقانی از طریق آلودگی یا آناتکسی نسبت می دهند.

گنبدهای داسیتی منطقه باغات در جنوب سیرجان و پهنه سنندج-سیرجان قرار دارند. کانی های اصلی تشکیل دهنده این سنگ ها شامل پلاژیوکلاز و کلینوپیروکسن و کانی های فرعی شامل بیوتیت، زیرکن و آپاتیت است. ترکیب شیمیایی بیوتیت ها در این سنگ ها نشان می دهد که این کانی ها به کانی های کلریت و احتمالاً همرشدی هایی با کانی روتیل دگرسان شده-اند. مقدار Fe/(Fe+Mg) در گستره 53/0 تا 57/0 و مقدار Si در گستره 7/5 تا 15/6 بوده و معرف کانی پیکنوکلریت است. در این کلریت ها مقدار جزء کلریت (Xc)، بین 43/0 تا 85/0 قرار دارد که اشاره به وجود لایه-های اسمکتیت در ساختار کلریت دارد. ترکیب شیمیایی کلریت دمای تشکیل این کانی را 252 تا 263 درجه سانتیگراد نشان می دهد و بیانگر ماهیت آهکی-قلیایی ماگمای سازنده سنگ های مورد بررسی است که در مناطق کوهزایی تشکیل شده است.

توده گرانیتوئیدی تویه-دروار در 50 کیلومتری جنوب باختر دامغان در استان سمنان و در جنوب زون البرز خاوری واقع شده است. این توده در داخل واحدهای سنگی پالئوزوییک پیشین (شامل سازندهای باروت و لالون) نفوذ کرده است. بر اساس شواهد صحرایی و سنگ نگاری، این توده از مونزونیت، کوارتز مونزونیت و مونزودیوریت تشکیل شده است. ترکیب کانیایی توده شامل پلاژیوکلاز، پتاسیم فلدسپار، کوارتز، بیوتیت و آمفیبول است. کانی های فرعی آن را ایلمنیت، مگنتیت، زیرکن، آپاتیت، تیتانیت، پیریت و کانی های ثانویه را سریسیت، اپیدوت، کلسیت و کلریت تشکیل می دهند. بیوتیت سرشار از آهن، شاخص ترین کانی آهن و منیزیم دار توده است که در محدوده بیوتیت های آلکالن و ناکوهزایی قرار می گیرد. میزان آلومینیم کل بیوتیت یک شاخص مهم برای تفکیک توده های گرانیتوئیدی بارور از نابارور است. وجود رگه های معدنی از اکسید ها و هیدروکسید های آهن و منگنز، فلوریت، باریت، سرب و روی در سنگ میزبان این توده نیز شاهدی بر راهگشا بودن ترکیب بیوتیت برای استفاده در بررسی توان کانه زایی این توده است. به کارگیری دماسنجی با استفاده از تیتانیم موجود در بیوتیت و فشارسنجی براساس آلومینیم کل بیوتیت، به ترتیب دماهای 730-670 درجه سانتی گراد و فشارهای کمتر از 1 کیلو بار را برای توقف تبادل و تعادل نهایی این کانی در توده نفوذی تویه-دروار به دست داده است.

گرانیتوئید مکسان در حاشیه جنوبی بلوک لوت و در جنوب شرقی ایران قرار گرفته است. ترکیب این گرانیتوئید عبارتند از گرانیت، گرانودیوریت، کوارتز مونزودیوریت، مونزودیوریت، دیوریت و گابرو. شیمی کانی بیوتیت در سنگ های گرانیتی تا گابرویی با کمک ریزپردازنده الکترونی مورد بررسی قرار گرفت. ترکیب شیمیایی بیوتیت ها از نوع بیوتیت های منیزیم دار بوده و با توجه به مقادیر TiO2،MgO ،MnO ،FeO و نیز مقادیر AlIV جزء انواع ماگمایی اولیه به حساب می آیند. این بیوتیت ها در محیط با گریزندگی نسبتا بالای اکسیژن تشکیل شده و صفات آهکی- قلیایی و نوعI نشان می دهند که با ویژگی های تکتونوماگمایی محیط های وابسته به فرورانش همخوانی دارد. همچنین شیمی کانی بیوتیت نشان می دهد که آلودگی ماگمای سازنده این گرانیتوئید با پوسته قاره ای، کم تا متوسط است.

بیوتیت اغلب به عنوان یک کانی سنگ­ساز در گستره وسیعی از سنگ­های نفوذی فلسی تا حدواسط تشکیل می­شود و بعلت ساختار بلوری پیچیده ناشی از جانشینی عناصر مختلف می­تواند شرایط فیزیکوشمیایی ماگمای مادر را ثبت کند. بیوتیت­های سنگ­های آذرین بررسی شده در منطقه هراران بر اساس تقسیم­بندی شیمیایی میکاها در مرز بین قطب فلوگوپیت و انیت قرار می­گیرند و منیزیم­دار هستند که نشان­دهنده تشکیل آنها در شرایط با گریزندگی اکسیژن بالاست و با توجه به مقادیر Mg، TiO2 و FeO، از نوع اولیه به حساب می­آیند. این بیوتیت­ها وابسته به سری ماگمایی آهکی قلیایی هستند که در محیط فرورانش تشکیل شده­اند. بر اساس شیمی بیوتیت­ها، گریزندگی اکسیژن در ماگمای مادر گرانیتوئیدهای هراران در گستره اکسیدهای آهن قرار دارد که نشان­دهنده گریزندگی اکسیژن بالا در زمان تشکیل آنهاست. زمین­دما­سنجی بیوتیت­های منطقه دمای تشکیل آنها را بین 680 تا 780 درجه سانتیگراد و فشار را کمتر از دوکیلو بار (1 تا 2 کیلوبار) بدست می­دهد.